ലക്ഷദ്വീപ് എന്ന കൊച്ചു സുന്ദരിയെ കാണാൻ ആദ്യമായി ഒറ്റക്ക് ഒരു കപ്പൽ യാത്ര...

          എല്ലാവരെയും പോലെ തന്നെ അനാർക്കലി എന്ന സിനിമ കണ്ടതിനു ശേഷം മനസ്സിൽ കയറിക്കൂടിയ സ്വപ്നമാണ് ലക്ഷദ്വീപ്...
കടമ്പകൾ ഏറെ ഉണ്ടെന്ന് ഒരു കേട്ടറിവ് ഉള്ളതിനാൽ ആ സ്വപ്നം അധികം വളർത്താൻ നിന്നില്ല..
കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിൽ മാസം അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ലക്ഷദ്വീപ് പോകണം എന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു.... ഞാൻ ഇങ്ങനെ നാട് ചുറ്റി നടക്കുന്നതിനോടു വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത ആൾ ആണ് അച്ഛൻ..പക്ഷെ
പതിവിലും വിപരീതം ആയിരുന്നു അച്ഛന്റെ മറുപടി.. " നിനക്കു അത്രയ്ക്കു ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോളൂ " എന്നായിരുന്നു.
ആദ്യം എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനെ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല....

          അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ്... നുമ്മ റൈഡർ & സഞ്ചാരി അസ്‌ലം ചേട്ടൻ ലക്ഷദ്വീപ് പോയ വിവരണം ഞാൻ കാണാൻ ഇടയായത്.. അപ്പോൾ തന്നെ ചേട്ടനെ വിളിച്ചു പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒകെ ചോദിച്ചു മനസിലാക്കി..

ഇൻവിറ്റേഷൻ കിട്ടി പോകണം എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ പ്ലാൻ...invite ചെയ്യാൻ ലക്ഷദ്വീപിൽ ആരും ഇല്ലാത്തതിനാൽ പോകുന്ന കാര്യം സംശയമായി...

അങ്ങനെയിരിക്കെ ആണ് എന്‍റെ ഈ ആഗ്രഹം നുമ്മ അനുഷി എന്ന കോയിക്കോടൻ ചങ്കിനോട് പറയുന്നത്... ഉടൻ തന്നെ റിപ്ലൈ തനത് ചങ്കിന്റെ ലക്ഷദ്വീപിലെ ഒരു തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് ആയിരുന്നു..

അങ്ങനെ... അനുഷിയുടെ കവരതിയിലെ കളിക്കൂട്ടുകാരനെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു.. പിന്നീട് എന്തെല്ലാം ഡോക്യൂമെന്റസ് ആണ് വേണ്ടത് എന്നെല്ലാം ആ കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു.

          ഞാനും എന്‍റെ അനിയനും പോകാനായിരുന്നു പ്ലാൻ... ഞാൻ അങ്ങ് കണ്ണൂരും അനിയന് എറണാകുളതും ആയതിനാൽ പോലീസ് ക്ലീരെൻസ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒരു അല്പം വല്യ കടമ്പ ആയിരുനെങ്കിലും നുമ്മ മാന്നാർ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ സർ അത് ശരിയാക്കി തന്നു.
ലക്ഷ്യദ്വീപുകാര് സ്നേഹ സമ്പന്നർ ആണെന്ന് പണ്ടേ എനിക്കൊരു കേട്ടറിവ് ഉണ്ട്... ദ്വീപിലെ താമസകാർ ആണേലും അവർക്കു കടലോളം ആണ് സ്നേഹം..അത് മറ്റുള്ളവരെ പോലെ കപട സ്നേഹം അല്ല... ഉള്ളിൽ നിന്നുള്ള കറ പുരളാത്ത സ്നേഹം...
           വിജയദശമി ദിവസം പോകാൻ ആയിരുന്നു ആദ്യ പ്ലാൻ.. പക്ഷെ ആ സമയത് അവിടെ ചുഴലിക്കാറ്റ് ഉണ്ടായതിനാൽ ലക്ഷദ്വീപ് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ ആർക്കും തന്നെ പെർമിറ്റ് കൊടുത്തില്ല. ആയതിനാൽ എനിക്ക് പിന്നീടു ഒരുപാട് ലീവ് എടുക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അഡ്മിനിസ്റ്ററിനോട് കാര്യം അവതരിപ്പിചു.. പിന്നീട് ഞാൻ പറഞ്ഞ തീയതിയിൽ എനിക്ക് ബസി പെർമിറ്റ് റെഡി ആക്കി തന്നു.
ആദ്യമായിട്ടു കപ്പലിൽ കയറാൻ പൊകുന്നതിനാൽ എനിക്ക് ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ ബസിയോട് ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു..എന്ത് ചോദിചാലും ഒരു മറുപടി മാത്രം... " നീ ഒന്നും അറിയേണ്ട എല്ലാം ഞാൻ റെഡി ആകിയിട്ടുണ്ട് " എന്നായിരുന്നു.. ജംഷി എന്നൊരു യാത്രയെ നേഹിക്കുന്ന കൊച്ചു സുന്ദരിയോട് എന്‍റെ അവിടുത്തെ താമസ സൗകര്യത്തെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ " ഞാൻ ഇപ്പോ തന്നെ ഉമ്മാനെ വില്ച്ചു പറയാം" എന്നായിരുന്നു മറുപടി.. അവിടെയും സ്നേഹം കൊണ്ട് എന്നെ തോൽപ്പിച്ച് കളഞ്ഞു ആ പഹയത്തി 😘

അങ്ങനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി.
2018 നവംബർ 5 തിങ്കൾ...

-------------------------------------------------------
ഇനി യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങൾ
-------------------------------------------------------

          നേരത്തെകൂട്ടി കണ്ണൂരിൽ നിന്നും ഞാൻ കൊച്ചിയിലേക്ക് വോൾവോ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.. രാത്രി 8.30 ആയപ്പോൾ എന്‍റെ ബസ് എത്തി. അതിൽ ഞാൻ എന്‍റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.. വളരെനാളത്തെ എന്‍റെ പ്രയത്നത്തിന്റെ ബലമായി എന്‍റെ സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങി.. ഹൈവേ ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ചാലക്കുടി എത്തി.. ഞാൻ കണക്കുകൂട്ടിയതിലും വളരെ നേരത്തെ ഞാൻ കൊച്ചിയിൽ എത്തും എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി... ആയതിനാൽ കടവന്തറയിൽ യിൽ താമസിക്കുന്ന ബസിയുടെ ചേച്ചി തസ്നി ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 5 മണിക് ഞാൻ കൊച്ചി എത്തും എന്ന്. ഇന്നേ വരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ചേച്ചിയും ഭർത്താവും എന്നെ വിളിക്കാനായി സൗത്ത് സ്റ്റേഷൻ ഇന്റെ മുൻപിൽ എത്തിയിരുന്നു.. അവിടെ നിന്നും അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയി.. രാവിലെ 8 ആയപ്പോൾ ഞാൻ യാത്ര പോകാൻ തയ്യാറായി.. എനിക്കുമുന്പിൽ കഴിക്കാനായി ചേച്ചി തീൻമേശ നിറയെ കറികളും അപ്പവും തയ്യാറാക്കി തന്നു. അതിൽ ഞാൻ മീൻകറി ഒന്ന് രുചിച്ചു നോക്കി.. ഇന്നേവരെ ഞാൻ ഇത്ര രുചിയുള്ള മീൻകറി കഴിച്ചിട്ടില്ല...അത്രയ്ക്കു രുചി ആയിരുന്നു.. 

          അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങൾ കാറിൽ ബസിയുടെ 3 ആമത്തെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടെ നിന്നും അവരെ കൂട്ടി നേരെ ലക്ഷദ്വീപ് ചെക്കിങ് ബ്ലോക്കിൽ പോയി...
അവിടെ എന്‍റെ അനിയനും എത്തി. ഞാൻ ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നു പോയി.. എന്തുമാത്രം ജനങ്ങൾ ആണ് കപ്പലിൽ കയറാൻ നില്കുന്നത്...
പണ്ട് ഞാൻ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.. "യാത്രകൾ നമ്മുടെ മുൻവിധികളെ ഇല്ലാതാക്കും എന്ന്. " അത് സത്യമാണെന്ന് എനിക് അപ്പോൾ തോന്നിപോയി..
ലക്ഷദ്വീപിനെക്കുറിച് എനിക്ക് ചുരുങ്ങിയ അറിവുകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത് 400-500 ആളുകൾ മാത്രമേ കവരതിയിൽ ഉണ്ടാകു എന്നാണ്.. ആ എന്‍റെ മുൻപിൽ ഇത്ര അധികം ആളുകളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അമ്പരന്നു പോയി...
ബാസിയുടെ അളിയൻ എല്ലാവരുമായി നല്ല ചങ്ങാത്തം ആണ്.. ചെക്കിങ്ങിനു വേണ്ടി നില്കുന്നവരിൽ പലരും ആൾടെ പരിചയക്കാരാണ്.. ആയതിനാൽ പരിചയക്കാരോടെല്ലാം പറഞ്ഞു " ഇത് ബാസിയുടെ കൂട്ടുകാരി ആണ് , ദ്വീപ് കാണാൻ പോവുകയാണ്, ഒറ്റക്കായതുകൊണ്ടു ഒന്ന് നോക്കികൊണേ " എന്ന്... ബാസിയുടെ കൂട്ടുകാരി എന്ന്. കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാര്ക്കും എന്നോട് ഭയങ്കര കാര്യം ആയിരുന്നു.. എന്‍റെ ബാഗ് എടുക്കാനും ഒക്കെ എല്ലാരും എന്നെ സഹായിച്ചു..
അവിടെ ക്യൂ ഇല് നിന്ന് ഞാൻ ടിക്കറ്റും ബാഗ്ഗിന്റെയും പരിശോധനയ്ക്കു ശേഷം നേരെ ചെന്നപ്പോൾ... കോറൽസ് കോറൽസ് എന്ന് ഒരു ബസിന്റെ മുൻപിൽ നിന്നും ഒരാൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോറൽസ് എന്ന ഷിപ്പിൽ കയറേണ്ട ആളുകൾ അതിൽ കയറണം..എന്നിട്ടു മറ്റൊരു വണ്ടിയിൽ നമ്മുടെ ബാഗ്ഗുകൾ വെക്കണം... കൊച്ചിയിൽ നിന്നും ദ്വീപിലേക്ക്‌ പോകണമെങ്കിൽ ഒരുപാട് പ്രോസസ്സ് ഉണ്ട്..
ആ ബസ് നിറയെ ദ്വീപിലെകുള്ള ആളുകളെ കയറ്റി നേരെ വാർഫിലേക്കാണ് പോയത്.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്കൊരു ആഗ്രഹം കപ്പലിനടുത് നിന്നൊരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്ന്. കൂടെ ആരും ഇല്ലാത്തതിനാൽ അത് സാധിക്കില്ലെന്നും മനസിലായി. അപ്പോൾ കപ്പലിൽ കയറാൻപോയ ദ്വീപിലെ ഒരു പയ്യനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു 1 ഫോട്ടോ എടുത്ത് തരുമോ എന്ന്.. ചോദിച്ചു തീരുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു മടിയും ഇല്ലാതെ കുറെ ഫോട്ടോസ് എടുത്തു തന്നു..
അപ്പോൾ ബസി എന്നെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിട് പറഞ്ഞു കപ്പലിൽ ബസിയുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് കയറിയ ഉടനെ അവനെ വിളിച്ചാൽ മതി എന്ന്.
ബസിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ യാത്രയിൽ കൂടുതൽ നല്ല അനുഭവങ്ങൾ കിട്ടാൻ വേണ്ടി ബങ്ക് ക്ലാസ്സിൽ ആണ് ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തത്.കപ്പലിലേക്ക് ആദ്യ പടി ചവിട്ടിയപ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി.
ഞാൻ നേരെ എത്തിയത് കപ്പലിലെ ഇൻഫർമേഷൻ സെന്ററിന്റെ മുൻപിൽ ആയിരുന്നു.. "ഷാരു" എന്ന ആ കപ്പലിൽ ജോലി ചെയുന്ന കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചിട്ടു കിട്ടിയില്ല. അതിനാൽ കയറിയതിനു ശേഷം എങ്ങോട്ടു പോകണം എന്ന് അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അവിടെ നിന്നു. അപ്പോൾ കപ്പലിൽ ജോലി ചെയുന്ന ഒരാൾ വന്നിട്ടു ചോദിച്ചു ഏത് ക്ലാസ് ടിക്കറ്റ് ആണ് എടുത്തതെന്നു..ഞാൻ ബങ്ക് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്‍റെ ബാഗ് എടുത്ത് അങ്ങൊട് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.. ഞാൻ പറഞ്ഞു വേണ്ട...എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരാൾ ഈ കപ്പിൽ ആണ് ജോലി ചെയുന്നത് ആള് ഇപ്പോ വരും എന്ന്..അൽപനേരം കഴിഞ്ഞു ഷാരു എത്തി.. ഷാരു കപ്പലിലെ 3റെഡ്ഓഫീസർ ആണ്.ഷാരുന്റെ കൂടെ വന്ന അതിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആൾകാർ എന്‍റെ ബാഗും എടുത്ത് ബങ്ക് യിലേക്ക് നടന്നു.. ബങ്ക് ക്ലാസ്സിൽ എന്‍റെ നമ്പർ 292 ആയിരുന്നു.. എന്നെ അവിടെ കൊണ്ടിരുത്തിയതിന് ശേഷം അല്പം കഴിഞ്ഞു വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു അവർ പോയി.. പോകുന്നതിനിടയിൽ ഷാരു കൂടെ വന്ന ആളോട് പറയുകയുണ്ടായി. " ആളൊരു സഞ്ചാരി ആണെന്ന കേട്ടത്.. നോർത്ത് ഇന്ത്യ മൊത്തം കറങ്ങിയിട്ടു ഇപ്പോ ദ്വീപ് കാണാൻ ഒറ്റക്ക് പോവുകയാണ് എന്ന് "അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനൗൺസ്‌മെന്റ് കേട്ട്.. ഉച്ച ഭക്ഷണം തയ്യാറായി എല്ലാവരും മെസ്സിലോട്ടു വരാൻ.. എങ്ങനെയാ അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടത് എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ഞാൻ ആദ്യം അവിടെ കുറെ കിടന്നു കറങ്ങി. എവിടെ നോക്കിയാലും ഒരുപോലെയിരിക്കുന്നു. അവസാനം എങ്ങനൊക്കെയോ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ മെസ്സിൽ എത്തി.. ഒരാൾ അപ്പോ എന്റടുത്തേക്കു ഒരു പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി വന്നു. ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്... അപ്പോൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.. രേഷ്മ അല്ലെ.. ബസി പറഞ്ഞിരുന്നു.. അവന്‍റെ കൂട്ടുകാരി വരുന്നു എന്ന്.. ഞാൻ ഇവിടുത്തെ മെസ്സിന്റെ മാനേജർ ആണ്.. രേഷ്മ അവിടെ പോയിരുന്നു ഫുഡ് കഴിച്ചോളൂ.. ഇനി ബങ്കിൽ സ്റ്റേ ചെയ്യണ്ട പകരം ഷാരു ഇന്റെ ക്യാബിൻ യൂസ് ചെയ്തോളു അവൻ റേഡിയോ ഓഫീസറിന്റെ റൂമിൽ സ്റ്റേ ചെയ്തോളും എന്ന്.. മറ്റുള്ള യാത്രക്കാർക് ഈ കപ്പൽ യാത്ര അത്രയ്ക്കു കൗതുകം അല്ലാതിരുനെങ്കിലും എനിക്ക് അതൊരു മറക്കാൻ പറ്റാത്ത അനുഭവം ആയിരുന്നു.. മെസ്സിൽ ഇരുന്നു ഞാൻ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.. അപ്പോളും കപ്പൽ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ടില്ല.. അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു നേരെ ഞാൻ ഷാരു ഇന്റെ റൂമിൽ എത്തി.. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷാരു ഉം ഒരു എഞ്ചിനിയറും എന്‍റെ ബാഗ്ഗുകൾ അവിടെ കൊണ്ട് തന്നു.. ബങ്കിനെ സമ്മന്തിച്ചെടുത്തോളം ഷാരു ഇന്റെ ക്യാബിൻ കിടിലം ആയിരുന്നു.. അപ്പോൾ ഷാരു കയറി വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.. ഇവിടെ ഏത് ഡ്രോ തുറന്നാലും ഇയാൾക്കു കഴിക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും ഒകെ കാണും.. എന്ത് വേണമെങ്കിലും കഴിച്ചോളൂ.. പിന്നെ കുറേ ട്രോപിക്കണോ ഇരുപ്പുണ്ട് അതും എടുത്തോളൂ എന്ന്..സമയം 2.30 അവിടെ ഒരു ചില്ലു ജനാല ഉണ്ടായിരുന്നു...അതിലെ കർട്ടൻ ഞാൻ നീക്കി നോക്കിയപ്പോൾ കപ്പൽ ഒരല്പം നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു... അതില്കൂടെ ഞാൻ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു ആസ്വദിച്ചു നോക്കി നിന്ന്.. കപ്പൽ ഏകദേശം കായലിൽ നിന്നും കടലിലേക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങി.. ഷാരു വീണ്ടും വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ടാബ്ലറ്റ് എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ ഇവിടെ ആശുപത്രി ഉണ്ട്..എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി എന്ന്. കപ്പൽ യാത്ര തുടങ്ങിയത് ഏകദേശം 2 മണിക്കൂർ ആയിട്ടുണ്ടാകും ഷാരുവിനോടു കപ്പലിന്റെ മുകളിലേക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചു ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു അങ്ങോട്ടു പോയി... ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ എന്‍റെ മനം കവരുന്ന ഭംഗി ആയിരുന്നു അത്.. കുറച്ചു കസേരകൾ അവിടെ ഉണ്ട്.. അതിൽ ചില ആളുകൾ ഇരിപ്പുണ്ട്. ചിലർ നിലത്തു ഇരുന്നു ആ യാത്ര ആസ്വദിക്കുന്നതും കാണാം.. അവർ എല്ലാം ലക്ഷദ്വീപുകാർ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.. കപ്പലിന്റെ കൈവരിയുടെ അടുത്ത് ആദ്യം എനിക്ക് പോയി നിൽക്കാൻ ഒരല്പം പേടി ആയിരുന്നു.. പതുക്കെ പതുകെ ഞാൻ അരികത്തു പോയി നിന്ന്.. ഒറ്റയ്ക്കു ആണെങ്കിലും എനിക്ക് ബോറിങ് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.. ഫോണിൽ പാട്ടൊക്കെ കേട്ട് ഞാൻ ആയ യാത്ര അങ്ങ് ആസ്വദിച്ചു നിന്ന്... ഇടക്കൊക്കെ നിറയെ ജെല്ലി ഫിഷ് ഒകെ കാണാൻ ഇടയായി...നേരം അല്പം വൈകി തുടങ്ങി....അസ്തമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്ന സൂര്യന്റെ ഭംഗി ആസ്വധിക്കാൻ ബങ്കിലെ ആളുകളൊക്കെ മുകളിലേക്ക് വന്നു തുടങ്ങി... പല വർണങ്ങളാൽ കാഴ്ചക്കാർക്ക് വിരുന്നൊരുക്കി വിശാലമായി കിടക്കുന്ന മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ കൂടി പതിയെ.. അസ്തമിക്കുന്ന സൂര്യൻ.. ചുറ്റിനും ഇരുട്ട് മൂടി വന്നു.. സൂര്യന്റെ അസ്തമയത്തോട് കൂടി വർണ ശോഭനിറച്ച മേഘങ്ങൾ ല്ലാം ചിതറി പോയതുപോലെ തോന്നി..
അല്പം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരു അനൗൺസ്‌മെന്റ്.. ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടവർ ഒക്കെ മെസ്സിലേക്കു വരിക എന്ന്..
ഷാരു നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു.. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ മുകളിലെ ഇൻഫർമേഷൻ സെന്ററിൽ പോയി ഷാരുനെ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ മതി എന്ന്. ആയതിനാൽ ഞാൻ അത്പോലെ ഷാരുനെ അന്വേഷിച്ചു അവിടെ എത്തി.. അവർ അന്വേഷിച്ചിട്ടും കാണാത്തതിനാൽ ഷാരു ഇന്റെ കൂട്ടുകാരി ആയതിനാൽ എന്നെ നേരെ ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് മെസ്സിൽ കൊണ്ടുപോയി.. അവിടിരുന്നു ഫുഡ് കഴിച്ചിട് ഞാൻ റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഷാരു അവിടെ ഉണ്ട്... എന്നെ ഒരല്പം ശകാരിച്ചു... ഇനി മെസ്സിൽ ഒന്നും പോകേണ്ട.. ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ മതി.. ഓഫീസിർസിന് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഫുഡ് എനിക്ക് ക്യാബിനിൽ കൊണ്ട് തരും എന്ന് പറഞ്ഞു ..അതിനു ശേഷം, എന്നെയും കൂട്ടി കപ്പലിന്റെ ബ്രിഡ്ജ് റൂം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന നാവിഗേഷൻ റൂമിലേക്ക് പോയി.. അവിടെ പാസഞ്ചേഴ്‌സ് റെസ്ട്രിക്ടഡ് ഏരിയ ആണ്.. അവിടെ അവരുടെ ചീഫ് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഷാരു എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.. " സർ, ഇതൊരു ട്രാവലർ ആണ്, എന്‍റെ കൂട്ടുകാരി, ദ്വീപ് കാണാൻ പോവുകയാണെന് പറഞ്ഞു." ചീഫ് പറഞ്ഞു ഇവിടുത്തെ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ..അങ്ങനെ ഷാരു എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു.. ഷിപ്പിംഗ് & ലോജിസ്റ്റിക് പ്രധാന വിഷയമായി പഠിച്ച എനിക്ക് വളരെ പെട്ടന്നു എല്ലാം മനസിലാക്കാൻ സാധിച്ചു... തിരിച്ചു റൂമിൽ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ടു ഷാരു പറഞ്ഞു.. " ഇനി എവിടേം ഇറങ്ങി പോകരുത്.. ഇവിടെ ഇരിക്കണം.. ഓ.. അതെങ്ങനെയാ ഒരു സഞ്ചാരിയോട് അടങ്ങി ഇരിക്കണം എന്ന് പറയുന്നത് അതും കപ്പലിൽ..." എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു ചിരിയോടു കൂടി നടന്നു പോയി.
.9 മണിയൊക്കെ ആയപ്പോൾ ഒരു ഓഫീസർ എനിക്ക് കഴിക്കാൻ ഫുഡ് കൊണ്ട് തന്നു. ഒരു രാജകീയ യാത്രപോലൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നി പോയി.. ഷാരു വീണ്ടും വന്നിട്ടു പറഞ്ഞു 10 മണിയാകുമ്പോൾ ബ്രിഡ്‌ജിലേക്കു വരാൻ... ഞാൻ അവിടെ പോയി.. ഷാരു, വേറെ 2 ഓഫീസറും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷാരു എനിക്ക് ബ്രിഡ്‌ജിനോട് ചേർന്ന ഒരു ബാൽക്കണി പോലത്തെ സ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. കപ്പലിന്റെ പുറം ഭാഗം ആണ് അത്.. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്.. നല്ല ഇരുട്ടുമൂടിയ ആകാശത്തു നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ..ആകാശം നമ്മളിലേക്കു കൂടുതൽ അടുത്തപോലെ തോന്നി.. ഓരോ നക്ഷത്രവും നിന്ന് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ കടലിലെ തണുത്ത കാറ്റുംകൂടി ആയപ്പോൾ ആ നിമിഷം ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതായി തോന്നി.. നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ട ആ കാഴ്ച എനിക്ക് ഇപ്പോളും ഒരു വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവം ആയിരുന്നു..അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ അല്പം വൈകി ആണ് എഴുന്നേറ്റത്.. നോക്കിയപ്പോൾ കപ്പൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു.. അമിനി എന്നൊരു ദ്വീപിനോട് ചേർന്നാണ് നിർത്തിയത്.. ഞാൻ പെട്ടാണ് മുകളിൽ പോയി നോക്കിയപ്പോൾ ആ ദ്വീപിലെ ആളുകളൊക്കെ ഒരു ബോട്ടിലേക്ക് അവരുടെ സാദനങ്ങളുമായി കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. അപ്പോൾ അതിലേക്കു എനിക്ക് കൊച്ചിയിൽ വെച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്തുതന്ന പയ്യനും കയറിപോകുന്നതും കണ്ടു. ഉച്ചയോടു കൂടി ഷാരുന്‍റെ ഡ്യൂട്ടി ടൈം കഴിഞ്ഞു... എനിക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണവുമായി എത്തി.. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ നേരെ കപ്പലിന്റെ എഞ്ചിൻ റൂമിലേക്ക് പോയി. ആദ്യമേതന്നെ ഷാരു അവിടുത്തെ ഓഫീസിർസിനെ എല്ലാം പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു. അതിൽ ഒരാൾ ഞങ്ങളുടെകൂടെ വന്നു എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു...
ഷിപ്പിന്റെ ടൈമിംഗ് ട്രെയിനിനെ പോലെയല്ല.. പക്കാ ടൈമിംഗ് ആണ്.. വൈകുനേരം ഏകദേശം 4 മണിയോട് കൂടി ഞങ്ങൾ കവരത്തി ദ്വീപിന്റെ അടുത്തെത്തി..
ഞാനും ഷാരുവും പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങുന്ന കവാടത്തെക്ക് ചെന്ന്.. കപ്പലിൽ നിന്നും ബോട്ടിലേക്കു ആളുകൾ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ബസി ബോട്ടിൽ വരാമെന്നു പറഞ്ഞതിനാൽ ഞങ്ങൾ 2 ആൾക്കാരും കവാടത്തിന്റെ അവിടെ കാത്തു നിന്ന്.. അല്പം കഴിഞ്ഞു ബസിയുടെ ബോട്ട് എത്തി... കപ്പലിലേക്ക് കയറുന്ന ആളുകളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ കാമറ ലെൻസിൽ കൂടിയാണ് ഞാൻ ബസിയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്..ഒരു നിഷ്ക്കളങ്ക പുഞ്ചിരിയോട് കൂടി ബസി എത്തി.. 😀 ഷാരു " വീണ്ടും നമ്മൾ കാണും ചങ്ങാതി.. " എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൈതന്നു പിരിഞ്ഞു.. കപ്പലിൽ 2 കയറുകൾ തൂക്കിയിട്ടിട്ടുണ്ട്.. ആളുകൾ അതിൽ പിടിച്ചു വേണം കയറാനും ഇറങ്ങാനും.. അതിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ അവരെ കൈപിടിച്ചു സഹായിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു..
ഞാനും ബോട്ടിലേക്ക് കയറി.. അല്പം നീങ്ങി കഴിഞ്ഞു.. തിരിഞ്ഞ കപ്പലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു അല്പം വിഷമം തോന്നി പോയി... ഇത്ര നേരം ഞാൻ ആസ്വദിച്ച ആ ആദ്യ കപ്പൽ യാത്ര കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്നും... അതെ സമയം.. എന്‍റെ കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടത്തിലുള സന്തോഷവും.. പിന്നെ നേരെ നോക്കുമ്പോൾ വളരെ നാളത്തെ സ്വപ്നമായ കവരത്തി എത്തിയല്ലോ എന്നൊരു സന്തോഷവും.. ആയ നിമിഷം എല്ലാത്തിന്റെയും ഒരു കൂടിച്ചേരൽ ആയിരുന്നു..

വരികളും ചിത്രങ്ങളും :Reshma Rajan